Ronald Molendijk

Een jaartje of 30. Zo lang moeten we elkaar kennen. De eerste keer dat we iets tegen elkaar zeiden, en ik als kersverse Micky House al wist dat hij tot de Nederlandse dance royalty behoorde, was bij het Esso-tankstation op het eerste stuk snelweg na Haarlem-Schalkwijk. Fotografie: PATRICK STERN (bij Paal69, Zandvoort)

Ronald B2B met Alexander Koning

Op weg naar de tanktoko om te betalen (1 gulden 85 per liter!) werd ik gepasseerd door Molendijk, die met ferme passen richting auto ging. Onder het lopen riep hij tegen me: 'Goed verhaal over de porno-beurs in Zuid-Frankrijk!' "Dank je wel!," riep ik enthousiast terug. Want ik houd van complimentjes.

Ronald bedoelde het verhaal dat ik voor Playboy had geschreven, toen ik de oorspronkelijke opdracht om over het filmfestival van Cannes te schrijven ter plekke aan mijn laars lapte. Want het pornofilm-festival dat tien kilometer verderop plaatsvond aan de Middellandse Zee leek me een stuk gezelliger. Kortom: als Ronald dat verhaal goed vond, was hij in ieder geval - net als ik - een vrije geest.

De jaren daarna tot ver in de 21e eeuw kwamen we elkaar regelmatig tegen. Soms spraken we af omdat Molendijk weer eens een project van de grond wilde tillen dat hij alleen maar met mij wilde doen. En toen werd het zomer 2024 en stonden we samen opeens op de Parade met de voorstelling Nightlife Voor Dummies. geestelijk bijgestaan door producer Dennis Vet, super assistente Marijn de Busser en sound- en licht engineer Harmen van ’t Loo. Volkskrant en Trouw waren razend enthousiast over onze Parade voorstelling, waardoor er in Amsterdam uiteindelijk twee rijen mensen voor onze tent stonden, waarvan de ene langs het Olympisch Stadion kronkelde en de andere - de langste - ongeveer bij het Centraal Station begon (bij wijze van spreken dan).

Het allerlaatste zomerfeest bij Paal69

Nooit zal ik de ritten naar de Parade-optredens vergeten. Molendijk woont op 10 Toyota Starlet minuten van me vandaan. En het was handig om daar mijn auto neer te zetten en de reis voort te zetten in een elektrische of benzineauto. Al naar gelang de stemming van de chauffeur in kwestie, die ook nog bij schnabbelt als Dj en performer. Bijzonder waren de momenten als we bijna op de plaats van bestemming waren. Molendijk, die bepaalde welke muziek er gedraaid werd, ging dan naarstig op zoek naar een slottrack, een stuk muziek waarbij het fijn landen en parkeren is. Dat klinkt relaxt, maar als hij die track niet één, twee, drie kon vinden op Spotify, dan voelde het voor mij als passagier alsof de veiligheidsriem steeds strakker begon te zitten.

Ja, die ritten waren onvergetelijk. Ik leerde hem kennen als iemand die altijd, maar dan ook altijd helemaal zichzelf was. In welke situatie dan ook. En dat is niet altijd gemakkelijk. Maar wel zo eerlijk. Ik had dit stukje hiermee af kunnen sluiten. Maar ik moet nog iets dringends kwijt: Omdat hij op de bühne pas echt mijn maatje was geworden, vond ik het niet meer dan logisch om Molendijk ook wat vaker op te zoeken als hij aan het draaien was. Zo heb ik hem een aantal keren gezien en gehoord op de fantastische Thuishaven-events Summer of Love, Winter of Love en alle Loves ertussenin van Alexander Koning en co. En ook heb ik hem gehoord op het eindestrandfeest van Paal69 in Zandvoort. En weet je wat zo mooi is? Dat hij geen enkele keer teleurstelde, zich helemaal aan het publiek gaf en dat zijn sets naadloos & swingend waren, dat nagenoeg elke track boordevol sexy energie zat. Zeg maar het genre muziek dat ervoor zorgt dat de verhouding man-vrouw op de dansvloer nagenoeg gelijk is. Wat een traktatie voor de oren en voor de onderbuik, Molendijk!

(foto Ed Dejon @ Thuishaven)