The Art of Listening
Soms denk ik dat ik inmiddels wel weet wat een goede dj bijzonder maakt. En dan komt Nick Muir met een stuk* waardoor ik denk: ja, verdomd, zó kun je het ook uitleggen.
*Look underneath for the original in Nick’s language.
Nick kent John Digweed natuurlijk niet alleen als collega en mede-producer, maar vooral ook als iemand die al tientallen jaren van heel dichtbij ziet wat John achter die booth doet.
En het mooie is: bijna niks.
Geen grote gebaren. Geen armen in de lucht. Geen kijk-mij-eens-dj-zijn.
Hij luistert.
Echt luistert.
Naar wat er gebeurt als twee platen elkaar raken. Naar dat ene moment waarop er ineens iets ontstaat wat daarvoor nog niet bestond. En als dat goed voelt, laat hij het lopen. Tot het tijd is om weer verder te zoeken.
Nick schreef daar een prachtig stuk over. Over concentratie, vakmanschap, groove en over waarom een John Digweed-set uiteindelijk altijd klinkt als… een John Digweed-set.
Ik mocht het vertalen naar het Nederlands. En dat deed ik met heel veel plezier, want dit gaat eigenlijk over veel meer dan draaien alleen. Dit gaat over jarenlang zó goed luisteren dat je op een gegeven moment iets kunt maken wat niemand anders precies zo kan maken.
En zoals Nick zelf afsluit:
'Just my AI-free 2 cents.'
Hier de vertaling (onder de - belangrijke! - video-flyer de originele Engelse versie):
Als je naar een set van John Digweed luistert – en vooral als je hem live meemaakt – ben je eigenlijk getuige van een enorme oefening in concentratie.
Ik heb John inmiddels al tientallen jaren zien draaien en zelfs als je hem heel nauwkeurig in de gaten houdt, weet je nooit voor honderd procent wat hij nou precies aan het doen is. Geen grote gebaren, geen plotselinge bewegingen, niets waarmee hij zijn kaarten op tafel legt.
Want wat hij in werkelijkheid doet, is LUISTEREN.
Luisteren naar iets moois of bruikbaars dat ontstaat doordat hij de platen die hij draait met elkaar combineert. Bruikbaar in de zin dat het bijdraagt aan het doel dat hij voor ogen heeft: iets creëren waardoor je vanzelf wilt bewegen en waarbij dat bewegen ook nog eens verdomd lekker voelt. Dansen dus.
En als hij zoiets hoort ontstaan, houdt hij het vaak vast. Hij laat het gewoon doorgaan zolang het goed voelt. Pas daarna begint de zoektocht opnieuw, tot hij weer op een nieuwe, bijzondere combinatie stuit.
En juist dát maakt het zo geweldig. Want die combinaties hoor je alleen op dat ene moment. Volstrekt unieke stukjes muziek die spontaan ontstaan uit de tijd, de plek en de manier waarop hij toevallig díé platen mixt die hij die avond bij zich heeft.
James Brown zei ooit dat wanneer je hem een stel goede muzikanten gaf, hij ze binnen een paar uur kon laten klinken als James Brown – iets wat ze zonder hem nooit voor elkaar zouden krijgen.
John doet eigenlijk hetzelfde met platen.
Geef hem een stapel van de juiste tracks en na een paar uur mixen klinkt het onmiskenbaar als een John Digweed-set. Die specifieke sound, die groove, ontstaan uit wie hij is en uit hoe híj vindt dat muziek moet klinken.
Hij bereikt dat door voortdurend te luisteren. Door zich volledig te concentreren op wat er in die mix gebeurt.
Wat je hoort, is iemand die zijn vak werkelijk beheerst. Het resultaat van een leven dat grotendeels in het teken heeft gestaan van dat vak – een vak dat hij in zijn geval voor een groot deel zelf heeft ontwikkeld.
Dat is zeldzaam. Misschien zelfs uniek. Want er zijn maar weinig mensen met genoeg lef, uithoudingsvermogen en pure focus om het zó ver door te voeren.
Dus als je ooit de kans krijgt om John te zien draaien: ga.
Want je zult iets horen wat je nergens anders hoort.
'Just my AI-free 2 cents.'
Nick draait ook op ADE! Op 24 oktober tijdens een ondergronds event voor de echte liefhebber en met een Dj-bezetting die er niet om liegt. Check:
En hier het Engelse origineel:
WHEN YOU LISTEN to one of John Digweed’s sets (particularly in a live context) what you’re actually in the presence of is an exercise in concentration.
I’ve been watching John play for what is now decades and even if you watch closely, it’s never 100% clear what he’s actually doing; there are no grand gestures, no sudden moves, nothing that gives the game away. Because what he is actually doing is LISTENING - listening for something good or useful that comes about as a result of the way he is mixing the records he uses together. Useful in the sense that it serves the goal of what he’s trying to do, which is put something together that makes you feel like moving in a way that feels good - dancing, in other words. When he hears that, often he will hang on to it, just let it turn over for as long as makes sense, at which point he will start searching again until he hits another cool combination. One of the reasons this is so great is that those combinations you will only ever hear in that moment, completely unique pieces of music that arise spontaneously as a result of the time and the place and the way he mixes the records he happens to have on board that night.
The singer James Brown used to say that if you gave him a bunch of musicians who could play well, within a couple of hours he could get them to sound like James Brown, something they could never do on their own. John’s like that with records; if he’s got a bunch of the right sort, within a couple hours of mixing them it sounds like a John Digweed set - a particular sound and groove that is a result of his personal make up and how he likes music to sound. He gets there by listening to and concentrating closely on what’s going on in the mix. What you’re hearing is a true practitioner; the result of a lifetime dedicated to the craft, a craft that in his case he largely developed himself. That’s pretty rare, maybe unique because hardly anyone has the guts, staying power and sheer focus to take it to that level. So if you get the chance to go and see John play, do so because you’ll hear something that you won’t hear anywhere else.
Just my AI-free cents.
