Hoe ik John Digweed inpakte
(scroll down - under the video - for proper English). Donderdagavond feliciteerde John Digweed me met mijn zeventigste verjaardag. Hij hoopte dat ik vijf uur eerder al naar bed was gegaan. Het was zeven over elf.
Volgens John hoor ik dus sinds donderdag om zes uur ’s avonds onder de wol te liggen. Ik bedankte hem en schreef dat ik inmiddels naar Chopin luisterde en zaterdag waarschijnlijk zou overslaan. Vervolgens ging hij zelf naar bed. Die wereldberoemde dj’s moet je toch een beetje in de gaten houden.
Morgen staat hij in WestWeelde in Amsterdam. Daar ben ik natuurlijk bij. Maar zijn berichtjes brachten me ook bij iets wat ik hier graag wil laten zien. Een filmpje waarin je mijn stem hoort, in het Engels, terwijl ik een idee presenteer dat ik voor John had bedacht en laten uitvoeren. Een digitale albumhoes.
Dat klinkt nu misschien ongeveer zo revolutionair als een broodrooster met een kruimellade. Maar we moeten even terug naar rond 2010, toen de muziekliefhebber met één been tussen de CD’s stond en met het andere op zijn harde schijf. Spotify was in opkomst, muziek downloaden hoorde erbij en een album kon ineens een mapje bestanden zijn. Handig, zeker. Alleen: probeer daar maar eens verliefd naar te kijken.
John bracht toen al aan de lopende band mix-CD’s uit, met prachtig vormgegeven verpakkingen. Daar zat aandacht in. De muziek, het ontwerp, de informatie: het hoorde bij elkaar. Bij een download dreigde een flink deel van die wereld te verdwijnen. Je had de muziek, maar wat gebeurde er met alles wat die muziek een gezicht gaf?
Daar wilde ik iets mee.
Mijn idee was om die hoes digitaal tot leven te brengen. Een omgeving waarin je kon luisteren, kijken en ontdekken, met de vormgeving van het album als vertrekpunt. Het gevoel van een mooie plaat openslaan en tijdens het luisteren door het binnenwerk dwalen, maar dan met mogelijkheden waarvoor papier zich toch echt even zou moeten laten omscholen.
Voor Structures werd dat een felgele, interactieve wereld. De hoes was tegelijkertijd een muziekspeler. Je kon de doorlopende mixes beluisteren, de afzonderlijke tracks opzoeken en Johns liveset uit de Vagabond in Miami aanzetten. Er waren bovendien zes extra tracks die niet op de cd-uitgave stonden. Bij de artiesten vond je foto’s en biografieën. De namen achter de muziek kregen gezichten.
Ook kon je een montage bekijken uit een documentaire over Johns tour door Zuid-Amerika, gemaakt door Pablo Casacuberta. Of naar de liveset luisteren terwijl het artwork van Bedrock-ontwerper David Malone voorbijkwam. De hoes was geen plaatje dat ergens bij hoorde. Je kon erin rondneuzen.
Ik bedacht het concept en schakelde een techneut in om het te bouwen. Samen brachten we het tot leven. Zijn naam was ik tot mijn grote schaamte vergeten, terwijl ik nog precies weet waarom ik dit wilde maken. Mijn geheugen bewaart kennelijk wel het complete interieur, maar heeft het naambordje van de architect weggegooid. Godzijdank kwam ik erachter dat ik zijn naam in de video noem. Sorry, André Kreft!
John zag er genoeg in om het als extra bij de digitale download aan te bieden. Uiteindelijk hebben we het voor twee van zijn albums gedaan.
Daar ben ik nog steeds fuckin’ trots op.
Ideeën heb ik vaker. Sommige zijn uitstekend gezelschap zolang je er verder niets mee hoeft. Dit idee kwam daadwerkelijk van de grond. Er was iemand nodig die het kon bouwen, een artiest die erin geloofde en een resultaat dat mensen konden gebruiken. Het bleef niet bij Boskamp die weer eens enthousiast met zijn armen stond te zwaaien. Al zal dat ongetwijfeld ook zijn gebeurd.
In het filmpje heet ik de kijker aan het einde welkom in de toekomst. Bescheidenheid was kennelijk even niet bij de opname aanwezig. Maar ik snap die man met mijn stem nog steeds. Hij wilde iets behouden waar hij van hield, door er iets nieuws mee te doen. De aandacht voor een album. De mensen achter de tracks. Het plezier van verder kijken dan de afspeelknop.
Morgen doet John dat op zijn manier: muziek een wereld laten worden waarin je wilt blijven.
Ooit mocht ik voor zo’n wereld de voordeur bedenken.
En dan stuurt die man me nu om zes uur naar bed.
Hieronder het filmpje van de digitale Bedrock-hoes:
How I Got John Digweed Covered
Last Thursday John Digweed wished me a happy seventieth birthday. He hoped I’d gone to bed five hours earlier. It was seven minutes past eleven.
Apparently, as of Thursday, John expects me to be tucked up by six in the evening. I thanked him and said I’d started listening to Chopin and would probably give Saturday a miss. Then he went to bed himself. These world-famous DJs do need keeping an eye on.
Tomorrow, he’s playing a five-hour set at WestWeelde in Amsterdam. Naturally, I’ll be there. But his messages also reminded me of something I’d like to share. A video in which you hear my voice, in English, presenting an idea I’d come up with and had built for John. A digital album sleeve.
These days, that probably sounds about as revolutionary as a toaster with a crumb tray. But we need to go back to around 2010, when music lovers had one foot in their CD collection and the other on their hard drive. Spotify was on the rise, downloading music was part of life, and an album could suddenly be a folder full of files. Convenient, certainly. But try gazing lovingly at one of those.
Even then, John was releasing mix CDs at a remarkable rate, in beautifully designed packaging. Thought went into them. The music, the artwork, the information: it all belonged together. With a download, a sizeable part of that world risked disappearing. You had the music, but what happened to everything that gave it a face?
I wanted to do something about that.
My idea was to bring the sleeve to life digitally. A place where you could listen, watch and explore, taking the album’s artwork as the starting point. That feeling of opening a beautiful record sleeve and wandering through its contents while the music played, but with possibilities that would require paper to undergo some fairly extensive retraining.
For Structures, it became a bright yellow, interactive world. The sleeve doubled as a music player. You could listen to the continuous mixes, find the individual tracks and put on John’s live set from the Vagabond in Miami. There were also six extra tracks that weren’t included on the CD release. You could browse photographs and biographies of the artists. The names behind the music acquired faces.
You could also watch an edited version of a documentary about John’s South American tour, made by Pablo Casacuberta. Or listen to the live set while artwork by Bedrock designer David Malone appeared on screen. The sleeve wasn’t simply a picture accompanying the music. You could have a proper rummage around inside it.
I came up with the concept and brought in a technical wizard to build it. André Kreft. Together, we made it happen. To my considerable shame, I’ve forgotten his name, although I still remember exactly why I wanted to make this. Apparently, my memory has preserved the entire interior but thrown away the architect’s nameplate.
John liked it enough to offer it as an extra with the digital download. In the end, we did it for two of his albums.
And I’m still fucking proud of that.
I have ideas quite often. Some are excellent company as long as you’re not actually required to do anything about them. This one got off the ground. It needed someone who could build it, an artist who believed in it and a finished product that people could use. It amounted to more than Boskamp enthusiastically waving his arms about again. Although I’m sure there was some of that too.
At the end of the video, I welcome the viewer to the future. Modesty was evidently unavailable on the day of recording. But I still understand that man with my voice. He wanted to preserve something he loved by doing something new with it. The care that goes into an album. The people behind the tracks. The pleasure of exploring beyond the play button.
Tomorrow, John will do that in his own way: turning music into a world you want to stay in.
Once upon a time, I got to dream up the front door to one of those worlds.
And now the man wants me in bed by six.
