Danny Howells: al 28 jaar bij de tijd
Er zijn vriendschappen waarin je elkaar na al die jaren zonder woorden begrijpt. Bij Danny Howells en mij ligt dat iets ingewikkelder. Ik wijs inmiddels 28 jaar naar mijn horloge en de boodschap is nog steeds onderweg.
Op 22 oktober maakte de dansende fotograaf Patrick Stern een prachtige zwart-witfoto van ons op het Veronica Schip bij de Amsterdamse NDSM-werf. Het was vlak voordat Danny tijdens de Selador X Sudbeat Showcase samen met Dave Seaman achter de draaitafels zou kruipen. Ik wijs op mijn horloge, Danny komt in beweging. Voor de buitenstaander een onschuldig tafereel. Voor mij bijna een samenvatting van onze vriendschap.
Twee dagen later, op het Evoque-feest in Onderhans, liet Patrick me de foto zien. Ik moest onmiddellijk aan een oude flyer denken en dook mijn iPhone in. Even zoeken tussen de fotografische bewijzen van een tamelijk onrustig bestaan en daar was hij: de aankondiging van het mixalbum dat Danny in 1998 op mijn initiatief maakte. Op het label van, jawel, ID&T.
Mick Boskamp presents Nightlife Reports vol. 1, mixed by Danny Howells. Een titel waarvoor je destijds bijna een dubbel-cd nodig had.
Danny had al eerder een mixalbum uitgebracht, maar daarvoor mocht hij uitsluitend putten uit de catalogus van het Britse Jackpot-label. Nu kreeg hij de vrije platenkeuze. Op de flyer staan we samen, 28 jaar jonger. Danny naast me, ik met mijn vinger op mijn horloge. Erboven staat: It’s about time!
‘Bizar,’ zei Patrick.
Dat kun je wel zeggen. Sommige mensen maken na bijna drie decennia een oude foto na. Wij blijken gewoon nog met dezelfde kwestie bezig.
Toeval? Helaas niet. Tijd is voor Danny zowel letterlijk als figuurlijk een rekbaar begrip. Dat is een prachtige eigenschap wanneer je achter de draaitafels staat en een zaal het besef van uren wilt laten verliezen. Het wordt lastiger zodra je probeert deel te nemen aan het internationale vliegverkeer.
In de jaren dat Danny bij mij logeerde als hij in Nederland was, heeft hij vaker zijn toestel terug naar Engeland gemist dan gehaald. Mocht ik tegenwoordig af en toe wat gespannen overkomen: dat is geen ouderdom. Dat is achterstallige Danny-stress.
De oorzaak was doorgaans een ongelukkige combinatie van beroerd timemanagement en algehele fysieke malaise. Voor dat laatste had hij een sluitende verklaring. De vodka was over datum geweest. Ook weer een tijdprobleem dus, maar ditmaal lag de schuld bij de fles.
‘Danny,’ zei ik dan, ‘vodka kan niet over datum zijn. De alcohol voorkomt dat.’
Aan dovemansoren gericht. Ik kon de houdbaarheid van gedistilleerd toelichten tot de volgende vlucht vertrok, maar daar schoten we ook niets mee op. Die moest hij nog halen.
Bij dit stukje staat ook een scène uit de Danny Howells-special die ik in datzelfde 1998 voor The Box maakte. Daarin kun je zien dat zijn bijzondere verhouding tot de klok toen al uitstekend ontwikkeld was. De flyer, het filmpje en Patricks foto vormen samen een aardig dossier. Ik heb als journalist weleens met minder bewijsmateriaal gewerkt.
Achtentwintig jaar verder maakt Danny nog steeds de prachtigste overgangen en wijs ik nog steeds naar mijn horloge. Achter de draaitafels is zijn timing fenomenaal.
Nu Schiphol nog.
