Harlem Dance Event
(Scroll down for the English version) Wat doe je als je Mick Boskamp heet en het Amsterdam Dance Event sluit hermetisch de poorten voor je? Dan organiseer je gewoon je eigen event.
Deze column schreef ik ooit begin 2000 voor het legendarische dance-magazine Bassic Groove. Niet opgepoets, maar wel afgestoft ter ere van het ADE 2026. En niet te vergeten omdat Danny Howells een hoofdrol in het verhaal vervult. En Danny draait vanavond tussen 9 en 12 b2b met Dave Seaman op het Veronica Schip. Kortom: allemaal ADE-draadjes met elkaar.
Het is half twee op een zondagochtend in november als ik de More uit strompel. Een tijdstip waarop je normaal een club binnenkomt, maar op is op. Onder een lantaarnpaal knijp ik mijn ogen dicht en denk aan de keren dat het half twee ’s middags werd. Mijn maag draait om. Is dit de grote kentering? Presenteert mijn lichaam na ruim tien jaar roofbouw eindelijk de rekening?Het zou een mooi afscheid zijn. Nightlife-reporter bestelt om 1.20 uur een Spa blauw, maakt een laatste rondje en valt Gert van Veen met tranen in de ogen om de nek. ‘Het ga je goed, ouwe gek,’ fluistert Gert. Door een juichende erehaag loop ik naar de uitgang, begeleid door MC Marxman: ‘And there he goes… goes… goes… for the last time searching his pockets for a five-guilder coin to tip the bouncer at the door… door… door.’De waarheid is anders. Helaas. Een paar nachten goed slapen en alles is weer bij het abnormale. Dit weekend, dat donderdag begon, was simpelweg extreem zwaar. In de taxi klinkt Finally van Kings Of Tomorrow. De chauffeur blijkt de mix zelf gemaakt te hebben. Rotterdam heeft de zingende hijskraan, Amsterdam de deejayende taxichauffeur. Als hij hoort wie ik ben, zegt hij: ‘Voor een nightlife-reporter ga je wel erg vroeg naar huis.’
Ik zou hem graag uitleggen waarom, maar ik heb de kracht niet meer om het verhaal van het Harlem Dance Event te vertellen.
Omdat ik de bui al voelde hangen dat de stichting Conamus voor de zoveelste keer niet van mijn diensten gebruik wilde maken tijdens het Amsterdam Dance Event, besloot ik om maar mijn eigen dans-evenement te organiseren. Aangezien Danny Howells op vrijdag 9 november in Stalker zou draaien, leek me die datum uitermate geschikt voor het een en ander. Bovendien moest ik wel uitwijken naar een andere stad, al was het alleen maar om geen boze gezichten te krijgen bij Conamus. Ik was weliswaar danig in mijn wiek geschoten dat ze me daar compleet negeerden, maar ik wilde ze ook weer niet als vijand. Haarlem is een pittoreske stad waar ze wel van een potje uitgaan houden, dus bedacht ik het Harlem Dance Event.
Op donderdagmiddag kreeg ik de Keynote-spreker van het event, de even beruchte als beroemde James Todd van Global Underground aan de lijn.
Ik had een hotel voor hem geregeld voor de vrijdag, maar aan de geluiden op de achtergrond te horen, geluiden van een tram die een hoek om denderde, was James iets eerder gearriveerd. “Did I miss something?” vroeg ik. “Sorry, sorry,” zei hij. “Maar ik kon vandaag een goedkopere vlucht krijgen.” Na een telefoontje met het Amsterdamse Vondel Hotel en na de belofte te hebben gedaan dat ik voor volgend jaar alle gasten voor het event in dit hotel zou onderbrengen, waardoor ik schoorvoetend een kamer kreeg voor de heer Todd, gingen we uit eten. Ik nam James mee naar het beste Italiaanse restaurant van de stad, d’Antica in de Reguliersdwarsstraat. Ik vond de obers dit keer wat minder vriendelijk dan anders, maar misschien had dat wel te maken met het feit dat mijn Engelse gast een T-shirt droeg met daarop de afbeelding van Mussolini die de Hitler-groet bracht. James bestelde bij de ober een voorgerecht, een pasta-gerecht, een hoofdgerecht, een dessert, twee flessen dure witte wijn, een fles nog duurdere rode wijn en twee grappa’s en bestelde bij mij het een en ander om de stoelgang op gang te brengen en wat energie te krijgen voor de komende dagen. Terloops vertelde hij me dat hij zijn portefeuille op de hotelkamer had laten liggen.
Nu het volledige budget voor het Harlem Dance Event op was, besloot ik om op vrijdag dan maar zelf te koken voor Danny Howells. Terwijl ik om acht uur ´s avonds achter de potten en pannen stond, kreeg ik een telefoontje van Danny die vroeg of Dj Stef Vrolijk, met wie hij in de studio had gezeten voor het opnemen van een track, ook mee mocht eten. Ik had precies genoeg vlees voor twee personen, dus vroeg ik of Stef het niet erg vond om naar de Burger King te gaan om aldaar een hamburger naar keuze te bestellen. Kon hij meteen patat mee nemen en dat scheelde me toch zeker een kwartier, wat erg goed uit kwam, want het event liep inmiddels niet meer op schema. Danny moest om 11 uur in de Stalker zijn om door mij geinterviewd te worden voor Xpander TV en hij wilde ook nog naar het hotel, dat per toeval hetzelfde hotel was waar James verbleef, om zich op te frissen en zijn platenkoffers te halen. Danny is een bovenstebeste jongen, maar hij is niet bepaald van de vlugge. Omdat mijn gedachten elders waren, namelijk bij die keer dat Danny zich zo lang had opgefrist dat ik op Schiphol met een zware platenkoffer in mijn hand een sprint had getrokken waarna hij op het nippertje zijn vliegtuig haalde, had ik inplaats van sudderlapjes opeens twee schoenzolen in de pan. Ik belde met Stef of hij twee extra hamburgers mee wilde nemen. “Zouden ze daar terug hebben van duizend gulden?” vroeg hij aan me. Op dat moment kreeg ik een wisselgesprek. Het was James die wilde weten of ik er zin in had.
Zoals altijd liep alles met een sisser af. De Stalker was goed gevuld met enthousiaste conferentie-gangers, die erg goed gingen op de vijf uur set van Danny Howells die, getuige de hoge versnelling waarin hij draaide, alvast met zijn gedachten bij I Love Techno was, de volgende dag in Gent. Later in het hotel, op de kamer van Danny, werd om zeven uur ‘s ochtends het laatste panel-gesprek van het event gehouden, met als onderwerp Life Of A Dj; How To Stay Healthy. Nadat James had verteld dat hij urenlang was ondervraagd op het vliegveld van Melbourne, wat voor hem een ongezonde situatie was (de zeer geavanceerde drugs-tester was bijna op tilt gegaan toen hij er onderdoor liep) en nadat Danny had gezegd dat hij vaak last van zijn darmen had na een set, was het mijn beurt.
Ik vertelde het verhaal van de Engelse Dj die ooit uit logeren ging bij een vriend in Canada, die een groot huis en een grote tuin bezat, met hoge bomen. De Dj had ook last van zijn buik en toen hij onder de douche stond die zich op de eerste verdieping van het huis bevond, kreeg hij zulke hevige krampen dat er geen tijd meer was om naar het toilet te gaan. Hij ving het een en ander op in zijn hand en gooide het uit het raam de tuin in. Die middag kreeg de vriend bezoek van zijn broer en vrouw. Reden voor een gezellige barbecue in de tuin. Ze zaten met zijn allen aan een grote tafel toen opeens de broer tegen de vriend zei: “Heb je dat gezien? Er ligt overal stront in je tuin.”
“Verdomd,” zei de vriend. “Dat moet die klote hond van mijn buurman zijn geweest.”
“Dat moet dan wel een extreem grote klote hond zijn,” zei de broer, terwijl hij omhoog wees. “Want het zit ook in de takken van je bomen.”
De sprekers hielden zich vanwege het vroege tijdstip niet echt aan het onderwerp, maar dat nam niet weg dat het Harlem Dance Event een daverend succes was. __________________________________________________________________________________
What do you do when your name is Mick Boskamp and the Amsterdam Dance Event firmly shuts its doors on you? You put on your own event, obviously.
I wrote this column back in early 2000 for the legendary dance magazine Bassic Groove. Not polished up, just dusted off for ADE 2026. And, of course, because Danny Howells plays a starring role in the story. Tonight, Danny goes b2b with Dave Seaman from 9pm to midnight aboard the Veronica ship. All very neatly tied together with a few ADE-shaped loose ends.
It’s half past one on a Sunday morning in November when I stagger out of More. Normally, this is when you arrive at a club, but enough is enough. Squinting under a streetlamp, I think of all the times it became half past one in the afternoon instead. My stomach turns. Is this the great turning point? After more than ten years of abuse, has my body finally presented the bill?It would make a lovely farewell. Nightlife reporter orders a still mineral water at 1.20am, does one final lap of the club and tearfully throws his arms around Gert van Veen. ‘Take care, you old bastard,’ Gert whispers. I walk towards the exit through a cheering guard of honour, accompanied by MC Marxman: ‘And there he goes… goes… goes… for the last time searching his pockets for a five-guilder coin to tip the bouncer at the door… door… door.’
The truth, unfortunately, is rather different. A few decent nights’ sleep and everything will be back to abnormal. This weekend, which began on Thursday, has simply been a particularly brutal one.In the taxi, Finally by Kings Of Tomorrow is playing. It turns out the driver made the mix himself. Rotterdam has a singing crane operator; Amsterdam has a DJ behind the wheel of a taxi. When he finds out who I am, he says, ‘Bit early for a nightlife reporter to be heading home, isn’t it?’I’d love to explain, but I no longer have the strength to tell him the story of the Harlem Dance Event.
Having sensed that Conamus, the foundation behind the Amsterdam Dance Event, would once again be managing perfectly well without my services, I decided to organise a dance event of my own. Danny Howells was playing Stalker on Friday 9 November, which seemed an excellent date for the proceedings. Besides, I needed another city, if only to avoid upsetting the people at Conamus. My pride might have been badly bruised by their complete lack of interest in me, but I didn’t particularly want to make enemies of them either.
Haarlem is a picturesque city whose inhabitants enjoy a good night out, so the Harlem Dance Event was born. On Thursday afternoon, I received a call from the event’s keynote speaker, the equally famous and infamous James Todd of Global Underground. I’d booked him a hotel for Friday, but judging by the background noise - specifically, a tram thundering round a corner - James had arrived a little ahead of schedule.‘Did I miss something?’ I asked.‘ Sorry, sorry,’ he said. ‘But I could get a cheaper flight today ’ After a call to Amsterdam’s Vondel Hotel, during which I promised to put up every single guest of next year’s event there, a room was reluctantly found for Mr Todd and we went out for dinner.
I took James to the best Italian restaurant in town, d’Antica on Reguliersdwarsstraat. The waiters seemed a little less friendly than usual, although this might have had something to do with my English guest’s T-shirt, which featured Mussolini giving a Nazi salute.James ordered a starter, a pasta course, a main course, a dessert, two bottles of expensive white wine, a bottle of even more expensive red and two grappas from the waiter. From me, he ordered a little something to get his bowels moving and keep his energy up for the days ahead. In passing, he mentioned that he’d left his wallet in his hotel room.
With the entire budget for the Harlem Dance Event now spent, I decided to cook for Danny Howells myself on Friday. At eight that evening, as I stood over the pots and pans, Danny rang to ask whether DJ Stef, with whom he’d been recording a track in the studio, could join us for dinner.I had exactly enough meat for two, so I asked whether Stef would mind popping into Burger King and treating himself to a burger of his choice. He could pick up some fries while he was there, saving me a good fifteen minutes. This was very welcome, as the event was already running behind schedule.Danny needed to be at Stalker by eleven for an interview with me for Xpander TV, and he also wanted to stop at his hotel — coincidentally, the same one James was staying in — to freshen up and collect his record boxes.
Danny is one of the nicest blokes you could wish to meet, but you wouldn’t accuse him of rushing. My mind wandered back to a previous occasion when he’d spent so long freshening up that I’d ended up sprinting through Schiphol with a heavy record box in my hand, getting him onto his flight by the skin of his teeth. Distracted by this memory, I managed to turn the two pieces of braising beef in my pan into a pair of shoe soles.
I rang Stef and asked him to bring two extra burgers.‘Do you reckon they’ll have change for a thousand guilders?’ he asked. At that moment, another call came through. It was James, wanting to know whether I was up for it.
As always, it all worked out in the end. Stalker was nicely packed with enthusiastic conference delegates, who thoroughly enjoyed Danny Howells’s five-hour set. Judging by the gear he was playing in, his mind was already on I Love Techno in Ghent the following day.
Later, back in Danny’s hotel room, the event’s final panel discussion began at seven in the morning. The subject: Life of a DJ: How to Stay Healthy. James told us about being questioned for hours at Melbourne Airport, where a highly sophisticated drug detector had practically had a nervous breakdown when he walked through it. Danny mentioned that his bowels often gave him trouble after a set.
Then it was my turn.
I told them about an English DJ who’d once gone to stay with a friend in Canada. The friend had a large house and a large garden with tall trees. The DJ, too, was having stomach trouble, and while taking a shower upstairs, he was seized by cramps so violent that there was no time to reach the toilet. He caught the offending material in his hand and threw it out of the window into the garden.That afternoon, his host’s brother and sister-in-law came over. A perfect excuse for a barbecue. They were all sitting round a big garden table when the brother suddenly said, ‘Have you seen this? There’s shit all over your garden.’‘Bloody hell,’ said the host. ‘Must be that bloody dog from next door.’‘Well, it must be a very big bloody dog,’ said his brother, pointing upwards. ‘Because it’s in the branches of your trees as well.’Given the early hour, the speakers didn’t stick particularly closely to the subject. Nevertheless, the Harlem Dance Event was a resounding success.
