Frankie Valli, stop er alsjeblieft mee
- Mick Boskamp
- 4 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 3 dagen geleden
Ik ben bang. Bang om op te ruimen. Omdat ik altijd iets vind dat vanaf dat moment mijn volledig aandacht opeist, ook al ben ik iets anders aan het doen, zoals opruimen. Ik vond een foto van mij met een (nog) levende legende, de inmiddels 92-jarige Frankie Valli, aanvoerder van The Four Seasons, de Amerikaanse band die vanaf het begin van de jaren 60 een stroom aan wereldhits heeft gescoord. En dan gaan de radars draaien in mijn hoofd...
Van suikerzoete vroege sixties pop ('Sherry') tot pre-disco ('Oh, what a night') halverwege de seventies en van de dansvloer tot full blown John Travolta Mania in de latere jaren zeventig met de titelsong van Grease; Frankie Valli draaide nergens zijn hand voor om. En wat is het immens verdrietig dat veel mensen hem niet zullen herinneren vanwege zijn opmerkelijke muzikale wapenfeiten, maar dankzij iets heel anders. In 2024 dook The Washington Post in de hardnekkige beschuldigingen dat Frankie Valli tijdens zijn optredens playbackt. Volgens de krant klopt er iets niet: de krachtige, “perfecte falsetto” die uit de speakers komt, lijkt niet overeen te komen met wat er op het podium gebeurt. Zijn lippen, zo schrijft de krant, “bewegen zelden synchroon met de muziek”.
Valli zelf doet de kritiek grotendeels af als jaloezie.
“Als ik een noot niet kan halen, zing ik ’m gewoon niet,” liet hij weten.
Tegenover People gaf hij wel toe dat hij tegenwoordig gebruikmaakt van “gelaagde vocalen en instrumentale tracks” om het kenmerkende geluid van de groep overeind te houden. Een techniek die The Four Seasons overigens al decennialang in de studio toepasten. Valli zei er meteen bij dat hij blijft touren zolang het publiek kaartjes blijft kopen en enthousiast op de show reageert.
Niet iedereen in de muziekwereld heeft daar begrip voor.
Crosby, Stills & Nash-veteraan Graham Nash was in The Washington Post onverbloemd:
“Hij playbackt gewoon slecht mee met een bandje. Als muzikant vind ik: als je niet zingt, hoor je niet op een podium te staan.”
Ann Wilson van Heart ging nog een stap verder:
“Zijn gezicht staat compleet stil. Het lijkt alsof hij er niet eens echt bij is… Dan moet je jezelf toch moreel afvragen: wil ik hier alleen maar staan en een halfbakken show geven omdat ik toevallig ‘ik’ ben? Of kies ik voor de eerlijke weg?” Hieronder vind je een video van een recent optreden van Frankie. Toen ik die registratie zag, vroeg ik me af hoe het toch kwam dat niemand in zijn inner circle hem heeft weten te overtuigen van het feit dat dit echt niet meer kan. Als je een ticket voor een optreden van Frankie koopt, ben je geen concert-bezoeker, maar ben je ramptoertist. Hoe sneu is dat?
