En toen stond ik in Het Parool

'Nou en?', zul je vermoedelijk denken. En dat denk je goed. Want dat ik afgelopen zaterdag 22 augustus in mijn favoriete krant stond, zal iedereen aan zijn of haar reet roesten. Waarom ik het stukje in het Parool toch deel, is omdat er natuurlijk weer een verhaal aan vast zit. Maar eerst de foto (van Daphne Lucker) en de tekst (van Sara Luijters).

Ruim 20 jaar lang heb ik samen mogen werken met een journalist, auteur, dichter en geweldenaar, genaamd Guus Luijters. Uren zou ik kunnen uitwijden over mijn oud-Playboy collega, die op 3 januari 2025 overleed, maar dat kan ik je niet aan doen. Als je wilt weten waarom Guus een geweldenaar was , vind je hier een mooi gesprek met hem in De Wereld Draait Door uit 2013. In die tijd dat Guus mijn collega was, reed hij vaak met me mee van de redactie in Haarlem naar Amsterdam, waar we beiden woonden. En zo zag ik regelmatig zijn dochter Sara. Ik zag haar van puber veranderen in een jonge vrouw die - zo hoorde ik van Guus - zo graag een keertje met me mee wilde naar wat zij als de beroemdste dance-club van het heelal beschouwde: de RoXY aan Singel 465. Nooit zal ik haar blikken vergeten toen we het Walhalla van de electronische dansmuziek binnen waren getreden. Haar nieuwsgierige ogen namen alles in zich op. Nu is het meer dan 30 jaar later en word ik door Sara Luijters (vorige week 54 geworden) geïnterviewd voor het Parool over mijn - laten we het beestje maar bij de naam noemen - uitgaansverslaving. En dat vind ik mooi. Als de cirkel zich vanzelf sluit. Van fotografe en cineast Daphne Luckers zag ik van de week op Pathé Thuis haar schitterende speelfilmdebuut Vlam. Over een toxische relatie tussen een moeder (Thecla Reuten) en haar jonge dochter (Sophie Lindner). In de film speelt dans een belangrijke rol om emoties te uiten. Het kan dan ook haast geen toeval zijn dat de foto voor het artikel over 40plussers die zich standvastig aangetrokken voelen tot de dansvloer en de Dj booth, werd gemaakt door de regisseur van Vlam. Toen ik op een bloedhete woensdagmiddag op een dakterras met een magnifiek uitzicht over o.a. Het Paleis op de Dam stond te poseren aan haar wist ze dan ook precies hoe ze me hebben wilde. Dansend.

Nu verel ik aan iedereen dat ik na 40 jaar Mickey House te zijn geweest eindelijk ben gaan dansen. Misschien komt het door de kilo's die ik de afgelopen tijd ben verloren. Waardoor ik wat losser in mijn lichaam zit. Maar het kan ook te maken hebben met mijn nieuwe insteek voor het leven , namelijk de insteek die zich nog het best laat omschrijven als:

I don't give a fuck.

Echter: met een jonge fotografe annex speelfilmregisseur voor mijn snufferd, vond ik het wel een beetje ongemakkelijk. Om met zo weinig dans-passen op de teller op een dakterras met uitzicht over het centrum van Amsterdam voor een jonge fotografe te gaan staan dansen. Dat Daphne uit al die ongemakkelijke houdingen deze mooie foto heeft gekozen, is het bewijs van haar talent.

Zo jammer dat ik nooit iets ongewoons mee maak.