Vandaag, 40 jaar geleden, leidde ik Prince door nachtelijk Amsterdam!

Niet geheel toevallig is het vandaag - op de kop af - ook 40 jaar geleden dat ik nachtreporter werd. Want van die avond om nooit te vergeten, schreef ik een artikel in Playboy, dat al in de stijl was van mijn latere 'nachtwerk'. Als omgekeerd jubileum-geschenk* kun je hieronder het verhaal lezen dat ik in '86 schreef over die bewuste avond van de 15e augustus.

*Omgekeerd, want eigenlijk hoor jij als gratis lezer mij iets te geven, toch?

Deze fantastische illustratie van Raymond Lobato maakte hij in '86 speciaal voor dit verhaal. Wat vond ik dat altijd mooi en statig, zo'n stukje kunst bij mijn teksten. Anno nu is er met A.i. geen kunst meer aan. Weer een creatieve beroepsgroep, die zich serieus moet aanpassen om het hoofd boven water te houden.

Voordat je het Playboy-verhaal gaat lezen, wil ik nog even vertellen dat ik er - aan deze 'klus' als rondleider van een Prinselijke grootheid dus - een hele fijne gabber heb. overgehouden: Edgar Kruize. Van deze bijzonder grappige, goed schrijvende en eloquente muziekjournalist met Prince-specialisatie, verschijnt eind oktober het door jooZt Mattheij vormgegeven luxe boek 'Prince: The Ultimate Dutch Experience' . Verschillende keren hadden we elkaar al ontmoet of opgezocht, uiteraard bij aangelegenheden, die met Prince te maken hadden, Toen we even goed aan elkaar geroken hadden, werd het gaandeweg een maat(jes) schap. . Edgar appte me een tijdje geleden waarom onderstaand Playboy-verhaal zo belangrijk voor hem was. Hij schreef me toen: Wat ik zo goed vond aan die Playboy-tekst destijds is dat jij de ‘superster’ Prince (die ik op dat moment relatief net ontdekt had) terugbracht tot menselijke proporties. Alle andere bladen in die tijd maakten een bijna mythisch wezen van hem, onaantastbaar. En bij jou is het een twintiger die net als elke andere leeftijdsgenoot gewoon een nachtje wil stappen maar doordat hij nu eenmaal bekend is in een mallemolen zit. Hij voegde er in een ander appje aan toe: Nu ik er wat langer over nadenk, ik denk ook dat jouw artikel voor mij als brugklasser het moment was dat ik besefte dat er een wereld was die zich voorbij de voor mij nogal benauwende kassen van het Westland afspeelde.

Hier het verhaal (dat je als nieuwsgierig Aagje hopenlijk allang gelezen hebt, zonder eerst bovenstaand geouwe H. tot je te hebben genomen).

Prins voor een nacht

Prince in Nederland. Prince in Amsterdam. Prince wil uit. Dansen. Disco. Maar waar? Wie beter dan PLAYBOY’S muziekredacteur kan in dat geval uitkomst bieden? MICK BOSKAMP (Uit het Kerstnummer van Playboy, verschenen in december 1986)

VRIJDAGAVOND, ROND 21.30 UUR

De telefoon gaat. De laatste die ik op dit of welk uur dan ook de andere kant van de lijn verwacht, is Steve Fargnoli, de manager van de kleine Godheid Prince. De vorige keer dat we elkaar spraken, was in een discotheek in Monaco. Hij was dronken en hij vroeg me of ik in ruil voor een exclusief interview met Prince, die daar filmopnamen deed, vrouwen wilde organiseren. De journalist als souteneur. Ik weigerde en de vriendschap leek bekoeld. Tot dit moment.

Hij vraagt of ik Prince een rondleiding wil geven langs de Amsterdamse discotheken. Hij verwacht geen bedenktijd en we spreken af dat ze me ophalen van een bepaalde plaats. Over het verloop van de avond maak ik me enigszins zorgen. De laatste keer dat ik een zanger de stad liet zien, eindigden we op zijn verzoek in de Casa Rosso waar een weggeworpen slip in de schoot van de zanger belandde die reeds minutenlang repeterend ’Oh My God’ aan het prevelen was. Nooit meer in de hitparade gezien.

Prince is natuurlijk een ander geval. Een jongen die de zaken onder controle heeft. Een knap bedachte universele sound, veel mystiek, buitengewoon veel erotiek, afgeblust door een sterk geloof in Hem, een zakelijke timing voor kleine imago-aanpassingen en dansknieën, ziehier gechargeerd de ingrediënten voor het grote succes. Zoals de optredens in Ahoy onder controle zullen blijven, zal ook deze avond vlekkeloos verlopen. Dat is het probleem ook niet. Ik maak me zorgen over de houding van Prince. Na jaren van actieve popjournalistiek heb ik geen behoefte meer aan lompe, a-sociale, over het paard getilde sterren. Een conversatie met Prince schijnt tegenwoordig net zo onvoorspelbaar te verlopen als de lancering van een ruimtereveer. Toen ik hem vijf jaar geleden interviewde, zei hij dat hij een hekel had aan de pers, maar dat hij ze nodig had. De tijden zijn veranderd. Interviews geeft hij niet meer, hij is een kluizenaar geworden. Ik heb geen zin in kluizenaars. Ik zet hun platen wel op. Aan de andere kant lijkt het me interessant om het publiek te observeren als ik met Prince een disco binnenstap. Doet een Nederlander die met een wereldster geconfronteerd wordt net zo hysterisch als een landgenoot van Prince?

VRIJDAGAVOND, ROND 23.00 UUR

Steve Fargnoli fluistert me toe dat ik me moet realiseren dat het een grote eer is om met Prince in een limousine te zitten. Ik zit met Prince, met Fargnoli, met een bodyguard en met een pr-dame van het Sonesta hotel in een langgerekte, zwarte auto en het is een grote eer, mijnheer! Ik luister terug dat Fargnoli op moet houden met die onzin. Het is een eer dat een PLAYBOY-redacteur op een van zijn schaarse vrije avonden gids wil zijn.

Ik vraag aan Prince waar hij naar toe wil. Hij draagt een linnen kostuum, gebroken wit, mooi van snit en ik realiseer me dat het een maatpak moet zijn. Sinds onze eerste ontmoeting lijkt hij zowaar nog kleiner geworden. Zijn ogen zijn opgemaakt, het oogwit is wit (dat hoort tegenwoordig bij popsterren) en hij glimlacht verlegen, mompelt iets van „Dance, disco”.

Ik buig me voorover en meld de chauffeur de twee toverwoorden: Bios, Leidseplein. De auto begint te rijden en Fargnoli zegt: „We stoppen vlakbij het Leidseplein. Jullie twee stappen uit, bekijken de zaak en als het er goed uitziet, dan vraag jij, Mick, of er een zitje met tien plaatsen vrij kan worden gemaakt voor Prince en gevolg. Dan komen jullie terug en rijden we het Leidseplein op. Geen toestanden, snel naar binnen.”

We zijn de sigaar, de bolknak van een body-guard en ik, de spriet. We stappen uit en steken het Leidseplein over. We passeren een straatmuzikant die ’Purple Haze’ van Jimi Hendrix speelt. Vijf jaar geleden, toen Prince voor een handjevol mensen in Paradiso optrad (als we sindsdien iedereen hebben moeten geloven, zouden daar 30.000 mensen geweest zijn), dacht ik eerst de wederopstanding van Hendrix te zien. Maar gaandeweg het concert begreep ik dat er iets aan de hand was. Alleen de wijze al, waarop Prince zijn instrument hanteerde, was uniek. Hij likte de hals van de gitaar, daarmee de suggestie wekkend dat hij fellatio bedreef. Verder stripte hij zijn kleren tot er alleen een klein broekje en jarretels overbleven en liet hij zijn pianiste zingen dat ze een maagd was, die vochtig werd tussen haar benen. Elke jonge generatie heeft minstens één ster nodig, die door de gevestigde orde wordt verafschuwd. Prince gooide zijn dildo in het hoenderhok en wat een effect bracht het teweeg.

We arriveren bij de deur van de Bios, de body-guard en ik. De portier doet open. Ik doe mijn verhaal, maar de portier luistert nauwelijks en kijkt naar de body-guard. De body-guard kijkt naar de portier. Dit is een groot heroïsch moment. De bewaker van Amsterdam versus de bewaker van Madurodam. Na wat gesnuffel te hebben aan elkaar, mogen we naar binnen. De body-guard kijkt rond en knikt tevreden. Ik vertel het verhaal opnieuw, ditmaal aan de bedrijfsleider. Hij weet een geschikte hoek, laat het ons zien. „Er zit publiek,” zeg ik. „Er zit geen publiek,” zeg ik een halve minuut later. We gaan Prince halen.

VRIJDAGAVOND, BIJNA 24.00 UUR

In de limousine ontspint zich een discussie tussen ondergetekende en chauffeur. De chauffeur zegt dat het verboden is om de trambaan op te rijden, dat het verboden is om het Leidseplein op te gaan en dat het verboden is om de auto vervolgens in de Leidsestraat te parkeren. Ik ben van journalist tot assistent-manager van Prince gedegradeerd, dus ik mag dit oplossen. Na enig aandringen mijnerzijds („Mijnheer, dit is een Koninklijk bezoek!”), parkeren we tenslotte vlak naast het KLM-gebouw in de Leidsestraat. We stappen uit en we vormen een schild om Prince heen. Body-guard voorop, Fargnoli en dame Sonesta aan de flanken en ik aan de staart. Zo moeten we het Leidseplein noordwaarts oversteken, langs de hoodlums en McDonalds. Ik zie de krantenkoppen al voor me: man gemolesteerd na degradatie van assistent-manager tot assistent-lijfwacht.

We lopen. Snel. Omdat ik achteraan loop, kan ik de reacties van de mensen zien. Het volk staat op of naast de terrassen consumpties te nuttigen. Ik zie een jongen rustig een glas naar zijn mond brengen, ik hoor hem daarna al even rustig zeggen: „Daar gaat Prince”, en ik zie dat hij zich vervolgens in zijn pils verslikt. De rust zelve bén je, de rust zelve acteer je niet. Voordat het goed tot het Leidseplein is doorgedrongen wat er gebeurd is, zijn we binnen. Om een voorstelling te geven van de binnenkomst van Prince in de Bios moet ik een beroep doen op de filmkennis van de lezer.

De film heet Sunset Boulevard van Billy Wilder. Gloria Swanson als de vergeten actrice heeft William Holden doodgeschoten en daalt nog één keer als ster van het witte doek de grote trap af. De politie-agenten en persmuskieten om haar heen staan doodstil, alleen zij beweegt, gracieus. Die kleine opsodemieter voor me glijdt door de discotheek en iedereen blijft als bevroren staan. Nederlanders zijn niet hysterisch, Nederlanders zijn apathisch.

ZATERDAGOCHTEND, ROND 00.20 UUR

We lopen naar de zithoek waar niemand heeft durven zitten, behalve mensen van de platenmaatschappij en filmmaatschappij, maar die zijn dan ook uitgenodigd. Prince bestelt witte wijn. Even later maakt hij zich los uit het gezelschap en begeeft zich naar de dansvloer. Fargnoli zegt tegen me: „Hij gaat nu meisjes uitzoeken voor de komende nachten, meestal een stuk of veertig.” Dat wonder wil ik zien voltrekken, dus ik volg hem samen met de body-guard naar het episch centrum van de disco. Prince loopt de trap op die naast de dansvloer omhoog klimt, blijft staan op de middelste tree en beziet tevreden de dansende menigte, als Caesar die vanaf het Colosseum over Rome kijkt. Ik blijf onderaan de trap. Een jongen komt naar me toe met pen en papier en vraagt om een handtekening. Ik ben al aan het schrijven, als hij zegt: „Nee, van hem daar!” Ik zeg dat Prince iets anders te doen heeft, maar de jongen blijft doorzeuren. Dank zij de playbackshow lopen er nu ook al slechte imitaties van fans rond. Ik verwijs de jongeman naar de body-guard, want die is vriendelijker en minder gevaarlijk dan ik. Het schijnt spreekuur te zijn, want vervolgens dient zich een mooie blondine aan. „Zou ik hem even iets mogen vragen?” vraagt ze. „Zo te zien, geloof ik van wel,” antwoord ik en ik stap opzij. Ze loopt de trap op, blijft vanwege het bijzondere lengteverschil twee treden lager staan dan Prince en begint in zijn oor te fluisteren. Hij buigt naar haar toe en fluistert iets terug, verlegen glimlachend. Hij is goed met vrouwen. Ze zoent hem vluchtig op zijn wang, een moedige daad en ze daalt de trap weer af, terwijl ze stijgt in mijn achting. Ditmaal heb ik een vraag. „Aangezien ik de assistent-manager ben, wil ik weten wat jullie bespraken.” „Ik vroeg hem of hij hier morgenavond ook zou zijn en toen zei hij: voor jou wel. Dat is alles.” „Waarom morgenavond?” vraag ik. Ze lacht. „Omdat ik dan mijn vriend niet bij me heb, slimmerik.” Ze verdwijnt in de massa en ik denk aan een lied van Prince.

I’m an international lover/let me take U round the world/I’ll buy U diamonds and pearls/but only if you’re good girl.

Deze was goed, zag ik aan zijn reactie. Hij zal met haar vermoedelijk al zijn suggestieve teksten van binnen en van buiten doornemen. Een spirituele ervaring zal het worden, met daarna een flinke kater voor de dame als de diamanten en parels achterwege blijven. Prince heeft genoeg gezien. Hij daalt de trap af. Hij loopt naar me toe en doet iets merkwaardigs. Hij klinkt zijn glas tegen mijn glas en begeeft zich vervolgens naar de zithoek. In één van zijn schaarse recente interviews, voor het Amerikaanse blad Rolling Stone, zei hij: „Mijn vader uit zich moeilijk. De man heeft nog nooit gezegd dat hij van me hield. Maar ik weet wat hij voor me voelt. Laatst vertelde hij dat het zijn dood zou worden als ik er niet meer zou zijn. Dat was zijn manier om te zeggen: „Ik hou van je”.” Het enige wat ik kan concluderen is dat het klinken van de glazen een andere manier is om te zeggen: „Bedankt voor je inspanningen vanavond.” Ik begin het ventje aardig te vinden. Het is niet gespeeld, Prince is verlegen, simpel. Veel mensen vragen zich af hoe dat te rijmen is met zijn extraverte houding op het podium en in zijn films. Ze zeggen dat het bedrog moet zijn, die teruggetrokken houding off stage. Het is geen bedrog, begrijp ik vanavond, hooguit schizofreen.

ZATERDAGOCHTEND, 2.30 UUR PRECIES

We hebben zojuist in sneltreinvaart wat andere clubs bezocht (de Mazzo wilde hij niet in, merkwaardig), als Prince begint te praten. Hele zinnen. Hij zegt: „Ik vind de eerste zaak de beste. De grootste dansvloer.” Hij doelt op de Bios. „Ik wil daar morgenavond weer naar toe. Nederlandse vrouwen zijn aantrekkelijk. Dat vond ik vijf jaar geleden al en dat vind ik nog steeds.”

Fargnoli, die eerder op de avond vertelde, dat in de zeven jaar dat hij hem kende hij misschien hooguit een uur met hem gesproken heeft, beaamt de uitspraak van Prince en zegt dat ik een gelukkig mens moet zijn om voor de Nederlandse PLAYBOY te werken. Prince mengt zich in het gesprek: „PLAYBOY heeft het moeilijk in Amerika. Vrouwen mogen daar niet meer erotisch zijn, ze moeten achter het fornuis. En dat allemaal dank zij een krankzinnige regering. Ik merk ook dat vrouwen hier zelfstandig zijn. Bovendien doen ze normaal tegen me.” „Ik heb hier geen body-guard nodig,” voegt hij er hardop aan toe, zodat de grote man voorin de auto het kan horen. Bij het Sonesta hotel stappen body-guard en Prince uit. „Thanx,” zegt hij. Exit ster, naar dromenland, maar misschien was hij daar de hele avond al. Fargnoli en ik worden terug naar het centrum gereden. Als we de Reguliersdwarsstraat inslaan, zucht de manager diep en zegt: „It’s rewarding, but it can be tough.”

DE REST

Prince is elke avond in de Bios geweest (ik zal de eigenaar het nummer van mijn bankrekening doorgeven) en hij heeft het daar naar zijn zin gehad, Steve Fargnoli is elke avond in de Bios geweest en hij schijnt het daar naar zijn zin te hebben gehad. Ook zijn ze in restaurant l’Entree geweest, waar - als we de berichten moetn geloven - 30.000 mensen vijf uur met Prince moeten hebben gesproken.

Na Holland werd de tournee voortgezet in Frankrijk. Midden in de nacht verzocht Prince om een schapevacht, want hij wilde componeren en dat pleegt hij naakt te doen, terwijl hij op een schapevacht ligt. Fargnoli probeerde een Franse promotie-medewerker ervan te overtuigen dat de schapevacht een essentieel onderdeel was van Prince’s ’well-being’. De Fransman moest dus om twee uur ’s ochtends op pad om een schapevacht te organiseren.

Prince had de zaak weer eens geheel onder controle.