Hernan, wat doe je me aan?
- Mick Boskamp

- 3 uur geleden
- 10 minuten om te lezen
Hernan Cáttáneo uit Buenos Aires draaide op 11 en 12 juli j.l. voor de 16e keer in successie bij Woodstock in Bloemendaal, op drie kwartier lopen vanaf mijn huis aan de Zandvoortse duinen. Hieronder de neerslag van deze weekender, want voor het eerst hield hij zowel op de zaterdag als op de zondag audiëntie. Como muestra de respeto hacia Hernán y sus seguidores hispanohablantes, al final de este artículo encontrarás una traducción completa al español.

Lieve Hernan, Dit wordt een soort van open brief aan jou, hetgeen inhoudt dat al je fans ook mee kunnen lezen. En laat ik ten overstaan van de goegemeente dan maar meteen met de billen bloot gaan. Zie onderstaande app-wisseling tussen ons van maandag 20 juli, de dag na de door Argentinië verloren WK-finale.

In deze app-wisseling maak ik een belofte aan jou. De belofte dat ik jou de volgende dag., op dinsdag 21 juli zou taggen als mijn 'review' over jou @ Woodstock online stond.. Het is inmiddels acht dagen later en heb jij het artikel gezien? Ik niet. Elke keer neem ik me voor om geen beloftes meer te maken, waarvan ik zou moeten weten dat ik ze toch weer verbreek. Maar elke keer geloof ik er echt in dat het op tijd af is. Albert Einstein had een mooie uitspraak. Hij zei: 'Krankzinnigheid is: steeds opnieuw hetzelfde doen en dan een ander resultaat verwachten'. Het is misschien heel kinderachtig van me om de schuld af te schuiven en het is zelfs stuitend om de schuld af te schuiven op jou. Maar feit blijft wel dat jouw onbeschrijfelijk goede, 5 uur durende solo-set op zondag 12 augustus (waar ik verderop nader op terug kom) me op z'n zachtst gezegd danig uit het lood heeft doen slaan. Dat klinkt negatief, maar dat is het juist niet. Want het resultaat van jouw muzikale genialiteit was dat ik de volgende dag, en zelfs enkele dagen daarna, nog. last had van wat ik zelf een pretlek noem. Je leest het goed. Er staat pretlek en geen jetlag. Een pretlek kun je krijgen als je in een korte tijd (zoals twee dagen jou achter elkaar) teveel plezier hebt verbruikt. En met plezier bedoel ik geen pretpillen, want dat doen we al 13 jaar niet meer, maar een gevoel. Een gevoel alsof al het plezier uit je gevloeid is en je even dat plezier niet kunt aanvullen. Je hebt dus eigenlijk een lek in je plezier, snap je het een beetje?

Zoniet, dan begrijp je deze wel: ik heb ADHD. Aan mensen die denken dat ADHD voor kinderen is en over gaat als een mens volwassen wordt, wil ik zeggen: think again. Jij, Hernan, kunt bijvoorbeeld iets wat ik absoluut nooit zal kunnen. Jij kunt multitasken. Zoals je me zondag begroette, was gewoon niet normaal voor een Dj, die een solo-set van 5 uur staat te draaien. Zaterdag stond ik backstage achter de Dj-booth en kreeg ik de gebruikelijke warme begroeting van je. Maar toen ik zondag op de dansvloer van Woodstock, correctie: zandvloer van Woodstock door een kolkende, in extase verkerende massa naar voren kluunde en vlak voor de booth mijn duim omhoog stak, pakte je die, terwijl je ondertussen gewoon verder ging met mixen, om me pas los te laten toen die nieuwe track er goed in hing. Daaropvolgend stak je zelf je duim omhoog, waarbij je me vragend aankeek. Zo van: is alles in orde? In de trant van heb je je twee backstage-bandjes gekregen? En word je goed behandeld door de crew? Ik vond dat zowel super lief als buitenaards. Een man kan geen twee dingen tegelijk doen, en ik zeker niet, maar jij hebt daar duidelijk geen problemen mee . Maar wat jij vooral kunt, is jouw danspubliek op het - excusez le mot - verkeerde been zetten.
En nu begrijp ik ook waarom jij zondag zo onvoorstelbaar goed was.
Ik denk namelijk dat ik na bijna veertig jaar op en naast dansvloeren eindelijk heb ontdekt waar een echt geslaagd dancefeest begint. Niet bij de Dj. Niet bij de locatie. Niet eens bij het geluid of de lichtshow. Dat zijn allemaal ingrediënten, maar niet het geheim.
Voordat de eerste draaitafel werd uitgevonden, voordat de eerste club zijn deuren opende en voordat dance überhaupt bestond, gingen mensen al uit met één oeroude gedachte in hun achterhoofd: boy meets girl. Elkaar ontmoeten. Flirten. Verleiden. Dat is nog steeds de motor van ieder goed feest.
Jij begrijpt dat als geen ander. Jij draait namelijk niet voor het hoofd, maar voor de onderbuik. Wat je ook draait, er moet altijd beweging in zitten. Swing. Ritme. Muziek waar vrouwen als vanzelf op gaan dansen. En zodra vrouwen zich vrij voelen op een dansvloer, gebeurt er iets wonderlijks. Dan volgt de rest vanzelf. De mannen ontspannen. Er wordt gelachen. Er ontstaat energie. Chemie. Magie.
Zondag deed jij dat vijf uur lang. De ene onweerstaanbare groove volgde de andere op. Je liet niemand los, maar bouwde de energie steeds verder op, alsof je precies wist waar de grens lag en er vervolgens elegant overheen stapte.
En toen dacht ik ineens: Hernan... wat dóé je me aan? Want ik wist wat dit voor gevolgen had. (zie: pretlek)

Ps. Lieve Hernan, vandaag zag ik per 'toeval' ons eerste interview, gefilmd op Loveland augustus 2019. Dat was ook de eerste keer dat we elkaar spraken. En je merkt al binnen een paar minuten dat het meteen klikte tussen ons..
Ach, je bent gewoon een prachtmens.
Overigens is dit gefilmd door een Nederlandse Dj die al lang voordat elektronische dansmuziek gewag maakte, namelijk eind jaren tachtig/begin jaren negentig, met knip en plakwerk en een spoelenrecorder naadloze mixen fabriceerde. Van deze Dj B.O.B. is onlangs een nieuwe mix op Mixcloud verschenen die niet van dexe wereld is. Aanrader, Hernan! Hier ons allereerste gesprek. Op Loveland.
Hernán, ¿qué me estás haciendo?
Hernán Cattáneo, de Buenos Aires, actuó los días 11 y 12 de julio por decimosexta vez consecutiva en Woodstock, en Bloemendaal, a apenas cuarenta y cinco minutos caminando desde mi casa, junto a las dunas de Zandvoort.
Lo que sigue es el relato de ese fin de semana tan especial, porque por primera vez ofreció dos largas audiencias musicales: una el sábado y otra el domingo.
Querido Hernán:
Esta será una especie de carta abierta para ti. Eso significa que todos tus seguidores también podrán leerla. Y ya que estamos, déjame empezar siendo completamente sincero.
Mira la conversación de WhatsApp que tuvimos el lunes 20 de julio, el día después de la final del Mundial ganada por España.
En ese intercambio te hice una promesa: que al día siguiente, el martes 21, te etiquetaría cuando estuviera publicada mi reseña sobre tu fin de semana en Woodstock.
Han pasado ya ocho días.
¿Tú has visto el artículo?
Yo tampoco.
Siempre me prometo no volver a hacer promesas que, en el fondo, sé que probablemente no cumpliré a tiempo. Y, sin embargo, cada vez vuelvo a creer que esta vez sí lo conseguiré.
Albert Einstein dijo una frase maravillosa:
"La locura es hacer lo mismo una y otra vez esperando obtener un resultado diferente."
Quizá sea un poco infantil echarte la culpa. Es más, casi resulta escandaloso hacerlo.
Pero el hecho es que tu increíble sesión en solitario de cinco horas el domingo 12 de julio —sobre la que volveré dentro de un momento— me dejó completamente descolocado.
Y no lo digo en sentido negativo.
Todo lo contrario.
Lo que provocó tu genialidad musical fue que al día siguiente, e incluso varios días después, sufrí algo que yo llamo "un pleasure leak", una fuga de placer.
Has leído bien.
No escribo jet lag.
Es una fuga de placer.
Sucede cuando has consumido tanta felicidad en tan poco tiempo —como dos días seguidos escuchándote— que tu depósito emocional se queda vacío durante un rato.
No hablo de drogas; hace ya trece años que eso quedó atrás.
Hablo de una sensación.
Como si toda la alegría hubiera salido de ti y necesitara tiempo para volver a llenarse.
Si aún no me entiendes, quizá esto sí te ayude.
Tengo TDAH.
Y para quienes todavía creen que el TDAH es solo cosa de niños y desaparece al crecer, solo puedo decirles: piénsenlo otra vez.
Porque tú, Hernán, eres capaz de hacer algo que yo jamás conseguiré.
Puedes hacer varias cosas al mismo tiempo.
La forma en que me saludaste el domingo fue absolutamente extraordinaria para alguien que estaba ofreciendo una sesión de cinco horas.
El sábado te saludé detrás de la cabina y recibí el abrazo cálido de siempre.
Pero el domingo atravesé aquella marea de personas completamente entregadas, caminando por la pista... mejor dicho, por la arena de Woodstock.
Cuando levanté el pulgar justo delante de la cabina, tú lo agarraste sin dejar de mezclar.
No lo soltaste hasta que el siguiente tema estuvo perfectamente encajado.
Y acto seguido levantaste tú también el pulgar, mirándome con esa expresión que parecía preguntar:
"¿Todo bien? ¿Has recibido tus dos pulseras de backstage? ¿Te están tratando bien?"
Me pareció un gesto tan cariñoso como casi extraterrestre.
Dicen que los hombres no sabemos hacer dos cosas a la vez.
Yo, desde luego, no.
Pero tú claramente juegas en otra liga.
Aunque hay algo que haces todavía mejor.
Sorprender constantemente a tu público.
Y ahora entiendo por qué el domingo estuviste tan inmenso.
Creo que, después de casi cuarenta años viviendo la cultura de la música electrónica desde dentro y desde fuera de la pista, por fin he descubierto dónde nace realmente una gran fiesta.
No empieza con el DJ.
Ni con el lugar.
Ni siquiera con el sonido o las luces.
Todo eso son ingredientes.
Pero no son el secreto.
Mucho antes de que existieran los platos, antes de que abriera la primera discoteca y antes incluso de que existiera la música electrónica, la gente ya salía por una razón muy simple:
Boy meets girl.
Conocerse.
Coquetear.
Enamorarse.
Esa sigue siendo, hoy en día, la fuerza que mueve cualquier gran fiesta.
Y tú lo entiendes mejor que casi nadie.
No pinchas para la cabeza.
Pinchas para el instinto.
Para el cuerpo.
Sea cual sea el estilo musical, siempre hay movimiento.
Swing.
Ritmo.
Música que hace que las mujeres empiecen a bailar casi sin darse cuenta.
Y cuando ellas se sienten libres sobre una pista de baile, ocurre algo maravilloso.
Todo lo demás sucede por sí solo.
Los hombres se relajan.
Aparecen las sonrisas.
La energía cambia.
Surge la química.
Y nace la magia.
Eso fue exactamente lo que hiciste durante cinco horas el domingo.
Una groove irresistible detrás de otra.
Nunca dejaste caer la energía.
Al contrario.
La fuiste construyendo poco a poco, como si supieras exactamente dónde estaba el límite... y luego lo cruzaras con una elegancia absoluta.
Y entonces pensé:
Hernán... ¿qué me estás haciendo?
Porque cuando la noche del domingo se convirtió en la madrugada del lunes, ya sabía cuáles serían las consecuencias.
(Ver: "la fuga de placer".)
Backstage en Woodstock
En la foto aparecen, de izquierda a derecha, mi amigo de toda la vida Vincent, su pareja Eni y la DJ Anouck, con gafas de sol blancas.
Había conocido a Anouck poco antes en la fiesta Forever, en Beachclub Mani, donde enseguida descubrimos que compartíamos la misma gran pasión: la música electrónica.
Como me sobraba una entrada para el domingo, decidí regalársela.
Esto fue lo que escribió unos días después:
"El domingo pasado tuve la suerte de acompañar a Mick Boskamp como su invitada para ver a Hernán Cattáneo en Woodstock, Bloemendaal. Desde el primer minuto me sentí una auténtica VIP. Estaba en la lista de invitados, me recibieron con muchísimo cariño, me ofrecieron una bebida y varias veces me preguntaron si todo estaba a mi gusto. Me sentí realmente bienvenida.
Por supuesto, también me lancé a la pista, porque allí era donde estaba ocurriendo la magia. Qué energía tan maravillosa, qué gente tan bonita y qué ambiente tan relajado. Hernán construyó su sesión de una forma absolutamente magistral. Yo suelo pinchar un house algo más club, dance y underground, y precisamente por eso me inspiró muchísimo. La música contaba una historia y te llevaba de la mano durante todo el viaje. El ambiente, la gente y la música formaban un todo perfecto. Disfruté cada segundo. Gracias, Mick, por regalarme esta experiencia inolvidable. Y una cosa tengo clarísima: la próxima vez que Hernán vuelva a tocar en los Países Bajos, allí estaré otra vez."
P. D.
Querido Hernán:
Hoy vi, casi por casualidad, la grabación de nuestra primera entrevista, realizada en Loveland en agosto de 2019. Fue también la primera vez que hablamos en persona. Y basta con verla unos minutos para darse cuenta de que conectamos desde el primer instante.
Qué puedo decir...
Simplemente eres un ser humano maravilloso.
Por cierto, este vídeo fue grabado por un DJ neerlandés muy especial. Mucho antes de que la música electrónica de baile se hiciera popular —a finales de los años ochenta y principios de los noventa— ya creaba mezclas perfectamente continuas utilizando cintas, tijeras y una grabadora de bobina abierta. Ese DJ es B.O.B.
Hace poco publicó un nuevo mix en Mixcloud que es, sencillamente, de otro mundo.
Muy recomendable, Hernán.
Y aquí está nuestra primera conversación.
Loveland, agosto de 2019.










