Paul Sparkes: draaien voor het leven
Overmorgen 12 september gebeurt er tijdens Love House bij Manii Beach op South Beach in Zandvoort iets wat in de dancewereld nog altijd tamelijk uitzonderlijk is. Fotografie: Ronald Pronk
De in Nederland woonachtige Engelse DJ Paul Sparkes besloot zijn volledige gage van die dag aan KWF Kankerbestrijding te schenken. Niet als publiciteitsstunt, maar om een heel persoonlijke reden: vier jaar geleden verloor hij zijn vader aan kanker.
Zijn gebaar bracht onmiddellijk iets op gang. Organisatoren Dennis, Sander en Leonie van Love House besloten een deel van de kaartopbrengst te doneren en vervolgens lieten ook Zella en Arno van MaloMalo, die zaterdag eveneens draaien, weten dat zij hun volledige gage afstaan.
Wie is die Engelsman die met één besluit zoveel losmaakt? Het feest valt bovendien samen met twee mijlpalen: Sparkes wordt vijftig en staat inmiddels dertig jaar achter de draaitafels. Ik zocht hem op en stelde vast dat sommige DJ's op hun vijftigste vooral heel goed weten welke platen ze willen draaien. En soms ook waarom.
Van Engeland naar Nederland
Waarom kwam je eigenlijk naar Nederland?
“Ik wilde mezelf hier als DJ vestigen en proberen het in de muziek te maken. Nederland had vanaf het begin van de jaren negentig een ongelooflijk sterke dancescene. Ik werd geïnspireerd door wat hier gebeurde met clubs als de RoXy en avonden als Chemistry. Nederland liep echt voorop.”
Wat maakte Nederland aantrekkelijker dan Engeland?
“Onder andere de openingstijden. In Engeland gingen clubs destijds om één of twee uur dicht. In Nederland begonnen sommige feesten dan bij wijze van spreken pas. En je hebt hier Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Utrecht en Eindhoven allemaal relatief dicht bij elkaar. DJ's konden drie of vier optredens op één avond doen. In Engeland deed je Londen en dan hield het ongeveer op.”
Sparkes begon onderaan. Kleine bars, kleine clubs, jarenlang bouwen aan een netwerk. Inmiddels draaide hij niet alleen door heel Nederland, maar ook in Amerika, Scandinavië en Oost-Europa.
Vijftig en nog lang niet klaar
Je wordt vijftig. Dertig jaar geleden dachten veel DJ's dat ze op hun veertigste allang gestopt zouden zijn.
“Dat is compleet veranderd. Kijk naar de DJ's die nog steeds draaien. Als je goed bent en mensen willen je nog horen, waarom zou je dan stoppen? Acteur Michael Caine heeft ooit iets gezegd wat daarop lijkt: je neemt niet zelf afscheid van het vak, op een gegeven moment neemt het vak afscheid van jou. Zolang mensen nog komen om je te horen, kun je doorgaan.”
Houdt DJ'en je jong?
“Absoluut. Ik denk dat heel veel DJ's dat kind in zichzelf hebben gehouden. Dat is ook letterlijk wat we ieder weekend doen: spelen. Je ziet mij achter de draaitafels rare gezichten trekken, contact maken met mensen, plezier hebben. Dat kind in jezelf zorgt ervoor dat je blijft genieten.”
Zijn eigen muziek laat zich volgens Sparkes nauwelijks in één hokje stoppen. Percussief, tribal, Afro-invloeden, rollende baslijnen en repeterende synths komen aardig in de buurt.
Wat wil je zien als je vanaf de booth naar de dansvloer kijkt?
“Mensen die door de muziek ergens anders naartoe worden gebracht. Ze staan fysiek nog op dezelfde vierkante meter, maar in hun hoofd zijn ze ergens anders geweest. Als ze aan het einde van de avond dat gevoel hebben en gelukkig zijn, dan heb ik gedaan wat ik wilde doen.”
Voor zijn vader
Zaterdag krijgt dat idee van muziek die mensen ergens naartoe brengt ineens een andere betekenis.
Waarom schenk je je hele gage aan KWF?
“Vier jaar geleden verloor ik mijn vader aan kanker. Sindsdien zit het in mijn hoofd dat ik daar ooit iets mee wilde doen. Dit voelde als het juiste moment. Ik word vijftig, ik ben dertig jaar DJ en dit is een bijzondere Love House. Daarom heb ik besloten mijn volledige DJ-fee te doneren aan KWF.”
Wat daarna gebeurde, had hij niet voorzien. Love House sloot zich bij zijn initiatief aan en Zella en Arno van MaloMalo besloten hetzelfde te doen met hun gage.
“Dat vond ik echt geweldig. En het zette me meteen aan het denken: waarom zouden we dit niet vaker doen? Misschien zelfs ieder jaar rond mijn verjaardag.”
Je maakt dus van één bijzondere avond misschien een traditie?
“Waarom niet? Kanker raakt ontzettend veel mensen. Juist daarom voelt dit als iets wat we vaker zouden kunnen doen.”
Die ene dinsdag op het strand
Opmerkelijk genoeg behoort een van Sparkes' dierbaarste herinneringen als DJ ook toe aan het Nederlandse strand.
“Mijn eerste keer op Woodstock was op een dinsdag. Ze vertrouwden me blijkbaar nog niet genoeg voor een zaterdag,” zegt hij lachend. “Ik draaide heel eenvoudige, droge, tribale ritmes. Mensen hadden de hele dag op het strand gelegen of in zee gezwommen en begonnen ineens te dansen. Op een gegeven moment realiseerde ik me: iedereen danst met mij mee. En ondertussen ging de zon onder. Dat was een ongelooflijk moment.”
Zaterdag gaat de zon opnieuw onder boven het strand. Paul Sparkes staat opnieuw achter de draaitafels. Alleen draait hij ditmaal niet uitsluitend voor de mensen vóór hem.
Hij draait ook een beetje voor zijn vader.
