Hartstocht 2025. Let's go!!!
- Mick Boskamp
- 9 sep 2025
- 2 minuten om te lezen
Gisterenmiddag haalde mijn lieve broer me van het treinstation in Zandvoort. In de afgelopen zeven maanden was ik vrij stilletjes geweest, maar dit keer lulde ik hem de oren van het hoofd. Logisch. Want ik was op Hartstocht 2025 geweest.
Eenmaal thuis gekomen in mijn fijne appartement naast de duinen, deed ik de was in de wasmachine en maakte ik voor mezelf een flat white. En heel gek, maar toen begon ik hem te missen. Wat een plezier heb ik met de weergaloze Dj en dance-pionier Nick Muir gehad. Van vrijdag, toen ik hem op Schiphol haalde, t/m maandag, toen ik hem weer afzette bij het vliegveld, zijn we zo goed als onafscheidelijk geweest. En wat een zalige avonturen hebben we weer beleefd. Waarbij Hartstocht 2025 de perfecte setting was.
Ik zat op de bank van mijn koffie te nippen en ik miste hem. Zelfs zijn geur ontbrak in mijn leven. En dat is hoogst uitzonderlijk kan ik je vertellen! Als in een film schoten alle momenten voorbij dat Nick in mijn leven is geweest. Zoals aan het begin van deze eeuw, toen hij en die andere 2 maten van me, John Digweed en Danny Howells (ook op Hartstocht 2025!), in Amsterdam waren en John en Danny op de Playboy Millennium Party draaiden. Het merendeel van het publiek wist totaal niet welke 2 grootheden daar stonden, maar als ik het maar wist.
Ik had op mijn knieën gelegen bij de Playboy-directie om de boys te laten draaien. Maar het was teveel geld, kreeg ik terug. Toen ik vertelde dat ze het verder met dat feest maar moesten uitzoeken en mij niet meer moesten bellen, ging Sanoma overstag. Toen Ik ze daar zo zag staan die avond in de Escape met allemaal half naakte danseressen om hen heen, had ik - dat kun je begrijpen - schik voor tien.
En zo zat ik te mijmeren. Hartstocht 2025. Wat was je waaaaaannzinnig geweest. Maar laat ik niet al mijn kruid verschieten nu. Wees geduldig, Boskamp. Morgen begint de terugblik op het beste festival ever.
